Valla ne yalan söyleyeyim bu haftada çok eğlendim. 10 fotoğraf karesiyle derdimizi anlatmaya çalıştık. Neyse ki derdimi anlatabilecek kadar 10 fotoğraf karesi yapmayı biliyormuşum bunu da etkinlik sırasında öğrendim. Yani tabiki de ekip arkadaşlarımın burada katkısı büyüktür haklarını yiyemem. Uzlaşmacı ve eğlenceli insanlara bayılırım çünkü bu insanlar hem iş yapmasını hem de eğlenmeyi bilirler.
Bir diğer etkinlik olarak da mimiklerimizin üzerinde çalıştık. Samimiyetim olmayan insanların yanında suratsız olan ama arkadaşlarımın yanında da sürekli gülen bir insan olarak bu etkinlik beklediğim gibi beni zorladı. Ben üzüldüğümde de istemsizce gülmeye başladığım için ya da gülerken gözlerimden yaş geldiği için zordu ya. Valla zordu. Ortada durmanın avantajını yaşadım, uçlarda(hafif-aşırı) bir duyguyu yapmak zor olurdu. Ben de duygu kontrolü kısmında falan bir sorun var sanırsam 😅 Ama 2 yaşımdaki çocuğum duvarları çizse vereceğim tepki baba olan İnanç tepkisi olmazdı gibime geliyor mimiklere çalışmaya devam...
Bu hafta kendime verdiğim notu tekrar düşündüm de kendime 2 veren bir insan olarak bir şeylerin değiştiğini hissediyorum ve şu an 2,5 belki de 3 bile veririm :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder